Tag: emotie

Hotel

Hotel

Dagen vliegen voorbij. Tijd wordt ingevuld met werken, huishouden en klusjes in huis en tuin. Alleen de uitjes, feestjes en verjaardagen ontbreken op de kalender, door de uitbraak van het corona-virus en de maatregelen die we in acht moeten nemen vanwege de aanpak ervan. ’s Avonds een vergadering is passé, op visite is er ook even niet bij… Eenieder lijkt zijn weg hierin wel te vinden. De een houdt er zich misschien in de ogen van een ander wat krampachtig aan vast en de ander is er iets soepeler in. Toch is er bij de grote meerderheid, respect voor elkaar. Thuis is dat niet anders. Ineens zijn we als gezin met z’n allen veel meer thuis dan normaal. Het aantal uren dat ik huis en hond voor mij alleen heb zijn flink gekelderd. De kids gaan niet naar school en dat betekent dus automatisch dat ze thuis zijn. Gelukkig zien ze dat het bordje ‘hotel’ nog steeds niet op de voordeur is geschroefd en nemen ze beiden, een aantal klusjes in huis voor hun rekening.

Deze hulp is toch wel erg fijn. Even met de stofzuiger door het huis zwiepen stelt dan misschien niet veel voor maar thuiskomen en wolken hondenhaar en rondzwervende troepjes op de vloer aantreffen is toch minder fijn. Een afwasmachine die al is uitgepakt en waar na het eten de vuile vaat weer in kan worden gezet zonder hem eerst nog uit te moeten pakken maakt toch nét dat verschil.  Net als de hulp van ‘oma’ die elke week de blousjes vol enthousiasme wegstrijkt.

Nog niet eens zo heel lang geleden heb ik uit pure frustratie gevraagd aan de mannen in huis of ze een bordje bij de voor- of achterdeur zagen hangen met het bordje ‘Hotel’ er op. Nee dat hadden ze nog niet gezien…. Ze begrepen vrij snel waar ik op doelde en onder enige dwang werd er hier en daar vlot gereageerd op de stille boodschap. Nu de kids ouder worden en de tijd dat ze thuis zijn meer is geworden blijkt het als vanzelf te worden opgepakt. Nu lijkt het bijna alsof ik diegene ben die in het hotel binnenkom nadat ik een volle en drukke week op het werk achter de rug heb.

Zo zie je tijden veranderen. Uiteindelijk moet je het met elkaar oplossen en is het fijn als je er voor elkaar kunt zijn. Iets doen voor een ander is fijn temeer als dat gedrag gekopieerd wordt op een moment dat je ’t even niet verwacht. Dan zorgt het voor een emotioneel momentje waarbij je even moet slikken en een traan van ontroering in je ooghoeken voelt. Het is fijn om in mijn eigen ‘hotelletje’ binnen te lopen.

Emotie

Emotie

Het is al vele malen tegen me gezegd “jij denkt in plaatjes”, als ik  ineens begin te lachen nadat iemand net met smaak een leuke anekdote heeft verteld.  En het klopt wel. In mijn hoofd zie ik vaak al voor me wat ik net heb horen vertellen terwijl ik er nog niet eens op heb gereageerd. Het maken van beelden gaat nog sneller dan het geven van een  hoorbare reactie. En ja, ook daar sta ik inderdaad niet achteraan. Groot voordeel vind ik zelf dat je wel weet wat ik ergens van vind, omdat ik dat echt wel laat horen. Eerlijk, oprecht en inderdaad wel recht door zee.  Die karaktereigenschappen zullen de meeste mensen wel herkennen in mij alleen zodra ik  mijn Nikon in de hand heb veranderd er iets. Dan sta ik achter mijn camera en ben ik aan het observeren. Op zoek naar hét beeld dat de pure emotie van het moment weergeeft. Dat doe ik niet alleen als ik aan de wandel ben met mijn beste vriendje Cooper maar ook als  ik aan het werk ben als fotojournalist of tijdens het maken van familiereportages, fairs, evenementen, sportwedstrijden en bijvoorbeeld het passend in beeld brengen van vastgoed. Maar ook als afscheidsfotograaf probeer ik een bescheiden plaats in te nemen en ben ik er op gericht om de momenten die er toe doen in beelden vast te leggen voor de dierbaren. Die hand op een schouder, de bloemen, een detail….. ontzettend dankbaar werk dat vaak op een mooie manier tot uiting komt wanneer ik twee weken na het afscheid de foto’s thuis kom brengen en nog even napraat met de mensen die zijn achter gebleven. Bij het doorbladeren van het album met een aantal door mij geselecteerde foto’s hoor ik vaak; “ik heb je helemaal niet gezien of gehoord, waar stond je toch?”. De warme hand die vervolgens mijn hand pakt bij het zien van de beelden van hun afscheid doet me goed. Een traan in de ooghoeken, de knuffel die volgt….. het is opnieuw de emotie die meer dan voldoende vertelt zonder ook maar een woord te gebruiken.