Krachtpatser

Tot voor kort ondenkbaar dat ik op stap zou gaan zonder mijn beste maatje. Wat een verhalen en een berg herinneringen kleven er aan mijn beste maatje en mij. Een keer heb je me enorm teleurgesteld maar na een grondig en weliswaar erg exclusief verwenmoment op Urk was ook dat snel vergeten. In al die jaren heb ik je leren kennen en weet ik feilloos, hoe ik het beste uit je naar boven kan halen. Nikon en ik…. we wisten in de afgelopen jaren zoveel mooie, dierbare momenten op beeld vast te leggen. Beelden die er toe doen en de emotie van het moment weergeven. Toch was er iets waar ik me steeds meer aan begon te storen. Dat eeuwige spiegeltje die je altijd, onzichtbaar met je meedroeg. Bij elk moment dat we wilden vastleggen op de gevoelige plaat wist jij onze aanwezigheid te verraden en alleen maar door het klikje van jouw spiegel. In de kerk….het was er muisstil, niemand zag ons staan totdat ik een kostbaar moment vast wilde leggen en jij weer met dat klikje zorgde dat er achterom werd gekeken. Het was geen bespreekpunt, die spiegel zat vast en bleef een onvermijdelijk deel van jou. Tijd om op zulke bijzondere, stille momenten een andere krachtpatser uit onze ‘stal’ mee te nemen. Een klein jaartje geleden hebben we Fuji toegevoegd aan onze ‘werkpaarden’. De band met Fuji moest groeien. Een twee-eenheid moesten we worden. Vanmiddag had ik ineens de klik met je te pakken en voelde het zo vertrouwd. Onzichtbaar kon ik mijn beelden maken, de instellingen wist ik (bijna) blindelings te vinden. Kracht, emotie en professie gaan heel goed samen met mijn twee maatjes Nikon en Fuji.

Geef een antwoord